Natuurlijk was Cognac Review er ook bij!

De ambiance was indrukwekkend, zo’n overdaad aan oude zeldzame cognacs. De verzorging was perfect, met kaasplateau’s, broodjes en wat niet meer. En het gezelschap zeer aangenaam. Een onuitputtelijke stroom wetenswaardigheden over cognac ging over tafel en er werd veel gelachen.

Van het favoriete cognacmerk van Bay, A.E. Dor, waren een paar meer dan prachtige exemplaren vertegenwoordigd.

Geproefd werden, in volgorde:

Croizet 50 ans
Croizet Grande Réserve 1928
A.E. Dor 1923 Grande Champagne Réserve Maine Chaudin
A.E. Dor 1895 Propriétaire des Domaines Labarde & St. Léger
A.E. Dor 1840 Vieille Fine Champagne
A.E. Dor 1834
A.E. Dor 1811 Roi de Rome
Louis de Salignac 1865 Grande Champagne
Frapin 1848
Albert Jarraud 1852

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

1234►

Hoewel ik nog steeds niet helemaal besef waarom de fantastische VSOP vervangen wordt door een nieuwe Cognac, kan ik gelukkig concluderen dat de nieuwe VSOP Matured Cask Finish ook zeker de moeite waard is.

De oude VSOP heeft mij veel bijzondere herinneringen gebracht, het was tenslotte één van mijn eerste Cognacs die ik gedronken heb… Toch ben ik er mee eens dat de nieuwe fles er meer premium uitziet, vooral de zilveren stempel vind ik erg gaaf.

Qua kwaliteit is er volgens Rémy Martin niets veranderd, de cognac blijft zo’n 55% Grande Champagne en 45% Petite Champagne.

Wat is er dan wel veranderd?

Bij de oude VSOP werden de verschillende Cognacs bij elkaar gevoegd, tot 40% gereduceerd met water en daarna redelijk snel gebotteld.

Bij deze nieuwe VSOP MCP (de naam is wel lang zeg…) worden de verschillende Cognacs samengevoegd, tot 40% gereduceerd en worden vervolgens weer in minimaal 20 jaar oude eiken vaten opgeslagen voor één jaar, dit proces wordt ook wel huwen genoemd, dit proces zorgt voor een soepelere smaak.

De Rémy Martin VSOP Mature Cask Finish is door de nieuwe manier van lagering complexer en smaakvoller dan de traditionele VSOP.
Opvallend is dat de fruitigheid wordt versterkt en het “pepertje” wat wordt afgezwakt, zodat de smaak ronder en voller is.

Al met al kan geconcludeerd worden dat de caracteristieke smaak van de VSOP redelijk verdwenen is, toch zal deze Cognac zeker een succes worden, daar deze MCP door een groter publiek gewaardeerd zal worden. Iets dat de populariteit van Cognac zeker geen onrecht zal aan doen.

De proefnotities van de Rémy Martin VSOP Matured Cask Finish zijn:

De kleur: helder goud, zelfde kleur als de VSOP.
De neus: gerijpt, complex en krachtig aroma’s met vanille, honing, veel fruit en wat bloemen.
De smaak: fruitig (perzik en abrikozen) in het begin, later wat licht hout smaken. De smaak is veel ronder dan de groen-fles VSOP. De karakteristieke smaak Fine Champagne is helaas minder herkenbaar.
De afdronk: een evenwichtige, maar kort in lengte.
De leeftijd: 4 tot 12 jaar oude cognac met een gemiddelde leeftijd van 8 jaar.
De herkomst: 55% Grande Champagne, Petite Champagne 45%.
De prijs: ongeveer 32 euro
De prijs / kwaliteit verhouding: een 8- uit 10. Zeer goed smakende Cognac en prima prijsstelling.

Rijen en rijen stoffige flessen cognac, armagnac, port, chartreuse en andere dranken staan trots naast elkaar op de vele planken als een leger van oude vrienden, hun hoofden bedekt in wit stof alsof ze net uit een sneeuwstorm komen. Ik voel dat we op een bijzondere plaats zijn.

Elixir van de goden
“Dit is ‘s werelds grootste privécollectie van oude dranken, waaronder’ s werelds oudste cognac uit 1760″, zegt de verzamelaar trots. “De meest beroemde? Dat is er één uit 1789 – het jaar dat de Franse Revolutie begon “, glundert hij.
Cognac is een middeleeuwse stad en de naam van de beroemde wijnstreek waar dit ‘elixer van de goden’ van de zelfde naam sinds de 17e eeuw wordt gemaakt.
Alle cognac mag ‘brandy’ worden genoemd, maar niet alle brandy is cognac. Het moet komen uit een door de wet aangewezen gebied in Frankrijk – de Charente streek in de buurt van Bordeaux – die is opgedeeld in zes ‘crus’ – en moet worden gemaakt volgens strikte, wettelijke richtlijnen, zodat het 300-jaar oude productieproces ongewijzigd blijft. Dat betekent dat het twee keer moet worden gedistilleerd in koperen “pot stills”, waarvan het ontwerp en de afmetingen ook wettelijk zijn geregeld.

De resulterende eau-de-vie, een Franse uitdrukking die letterlijk ‘water van het leven’ betekent, is een kleurloze drank met ongeveer 70 procent of meer alcohol. Vervolgens moet dit ten minste twee jaar rijpen in vaten gemaakt van eiken uit de bossen van de Limousin of Tronçais voordat het cognac kan worden genoemd. Het eindproduct is meestal verdund tot 40 procent alcohol met zuiver en gedestilleerd water.

De leeftijd van de cognac wordt berekend als dat van de jongste eau-de-vie gebruikt in de mix, die meestal uit verschillende leeftijden is samengesteld. Dit mengen, of de ‘marriage’ van verschillende eaux-de-vie is belangrijk om de complexiteit van de smaken te mengen tot een eau-de-vie met de kenmerken van van een specifieken distilleerderij of wijngaard. Elk cognac huis heeft een meester proever, een ‘maître de chai’ die verantwoordelijk is voor het creëren van deze delicate mix.

 
Passie
De verzamelaar wijst naar een enorme fles onder het stof. “Dat is er één uit 1795. Het leger van Napoleon nam 20 tot 30 van deze flessen met hen op campagne voor hun officieren. Het is iets tussen 100 en 150 duizend euro waard.” Ik probeer het, maar ben niet in staat om de waarde van wat ik zie op deze planken in te schatten, maar ik ben te beschaamd om te vragen hoeveel waarde er totaal in deze kamer is.

Ik heb het gevoel dat – voor de verzamelaar – dit niets te maken heeft met geld. “Het gaat over passie”, zegt hij, alsof hij mijn gedachten leest, “en hebzucht, misschien, maar passie klinkt zo veel beter, nietwaar?” Als ik hem vraag wat zijn collectie voor hem betekent, glimlacht hij dromerig. “Kijk eens naar die ene.”

Hij wijst op een – voor mij – onopvallende fles. “Het is van 1789, wat betekent dat het begonnen met het verzamelen van stof in de jaren dat de Franse Revolutie begon, het jaar van de bestorming van de Bastille! Het is verbazingwekkend dat je iets kunt drinken dat er zo vies en oud uitziet, afkomstig uit zo’n turbulent jaar, iets dat meer dan 200 jaar oud is maar nog steeds zo goed smaakt. Ik hou van die tegenstelling.

Je weet dat je nooit iets zo oud kunt drinken. Deze fles heeft gestaan in twintig of dertig kelders. Wie was de vorige eigenaar? De mensen die de druiven plukte zijn 270 jaar geleden geboren. Wie waren zij? Smaak verandert. Niet alleen tijdens het leven, ook door de eeuwen heen. De smaak van cognac echter, en zijn waardering, zijn nooit veranderd en zelfs na 220 jaar is het nog steeds een delicatesse.

Er is niets anders in de wereld wat nog zo oud is, dat je dit nog steeds kunt eten of drinken en exact hetzelfde smaakt als toen. Dat is wat het zo uniek maakt.” Feit is: Cognac zou nooit zo beroemd geworden zijn als iedereen niet in volledige overeenstemming was over de consistente uitstekende kwaliteit.
“Wist je dat cognac een Nederlandse uitvinding is?” vraagt hij me. “De Fransen vinden het misschien niet leuk, maar het is wel zo.” In de 17e eeuw kochten Nederlandse schepen witte wijn in de Franse regio Charente, maar vond het moeilijk te conserveren. Ze verbrandden de wijn om de omvang te beperken, wat de oorsprong was van het produceren van ‘brandewijn’, of letterlijk ‘verbrande wijn’. Er werd ook opgemerkt dat dit brandewijn, die van oudsher in vaten werd bewaard, verbeterde met de leeftijd en ook nog kon worden gedronken zonder aan te lengen met water. Aan het einde van de 17de eeuw ontwikkelde de bewoners van Charente de tweede distillatie. Cognac was geboren.

Het begin
Ik weet dat er heel wat verzamelaars zijn, maar ik zie niet in hoe je begint met het verzamelen van flessen drank. “Mijn vader en grootvader, iedereen in de familie dronk cognac”, mijmert hij. “Als je sigaren rookte, dronk je cognac. Mijn grootvader had honderden flessen in zijn kelder, die hij had gekregen van zijn vader.

Hij gaf ze aan mijn vader en mijn vader gaf ze aan mij, dus dit is iets waar ik mee opgegroeid ben. Verzamelen werd 30 à 40 jaar geleden uiteindelijk een echte passie. Het begint met familie en vrienden die weten dat je geïnteresseerd bent. Ze hebben zelf een aantal flessen, of kennen iemand die dat heeft. Nou ja, 9 van de 10 keer is het misschien niet iets interessants, maar eens in de zoveel tijd gaven ze me iets speciaals. Toen begon ik naar veilingen over de hele wereld te gaan.” Hoe is het mogelijk dat er nog zo veel oude flessen zijn? “Mensen sterven, hun kinderen komen en ruimen het huis uit, maar de kelder wordt vergeten.

Uiteindelijk, na honderd jaar, wordt het opgeruimd, maar niemand weet wat te doen met de flessen. Soms geven ze het aan  een oom die ze in zijn kelder zet, of ze gaan naar een veilinghuis. Dat is hoe Sotheby’s en Christie’s werden betrokken bij de handel met oude dranken in de jaren veertig en vijftig. Daar werden ze gekocht door liefhebbers van oude dranken, maar ook door restauranthouders. Ik kocht flessen voor mijn verzameling, maar mijn concurrenten deden dit voor zakelijke doeleinden. Dus als ik 100 flessen had gekocht, kon ik er 95 verkopen en was ik helemaal gelukkig met de vijf die ik kon houden voor mezelf.”

 
Emotie
“Je drinkt cognac niet”, zegt hij. “Je nipt ervan. Van een fles kun je 20 tot 25 glazen schenken. Een glas bestaat uit 20 kleine slokjes en het duurt een uur of meer om een glas te drinken. Je drinkt het uitsluitend voor de smaak als je al ontspannen bent, niet om te ontspannen of dronken te worden.”

Zelfs nu, als hij vertelt het verhaal vertelt van de nietsvermoedende schoonmaakster die twee van zijn flessen jaren geleden afstofte, kan hij nog steeds boos worden; vooral als ik grap dat het nog steeds hetzelfde smaakte, nietwaar? “Dat moet je niet zeggen! Het schoonmaken van een fles is een verschrikking voor een verzamelaar! Wanneer je de stof verwijdert, verwijder je een deel van de emotie.” Het is waarschijnlijk beter niet de straf te herhalen die hij denkt dat de dader had moeten ontvangen. ”

Het is uitgesloten dat ik ooit een zeldzame fles zou openen”, roept hij uit als ik hem vraag hoe hij beslist welke fles te openen en welke dicht te laten. “Een vriend van mij had een restaurant dat meer dan honderd cognacs en armagnacs per glas verkocht. De prijs per glas liep op tot duizend euro. Toen hij zijn restaurant verkocht, dat  bekend was onder cognac liefhebbers uit de hele wereld, verkocht hij 100 van de 150 flessen die al open waren voor een zeer redelijke prijs aan mij. Ik drink hier nog steeds van.” Dit betekent dat hij ook een geopende fles uit 1789 heeft. “Is het niet geweldig dat ik cognac kan proeven van 1811 en 1789? En ik heb chartreuse, port, armagnac en ook andere dranken.  Ik kan ze allemaal proeven. Dat is wat deze collectie zo uniek maakt voor een potentiële koper.” Waarom, is hij dan van plan om te verkopen? “Ik overweeg het al ongeveer vijf jaar.”

 
Niet alleen cognac
De geschiedenis van port, een versterkte wijn die zijn naam dankt aan de stad Porto, begint in de 17e eeuw. Het is normaliter een zoete rode wijn, vaak opgediend als dessert wijn, en wordt geleverd in droge, semi-droge en witte varianten. Echte port komt alleen van uit Douro vallei in Portugal. “Mijn grootvader gaf me 12 flessen port uit 1840, nog in hun originele dozen, waardoor ze extra speciaal waren.

Ik heb ook twee dozen met witte Russische port uit 1936. Zij behoorden tot een oude Russische familie die decennia de beste kwaliteit port maakten. In ’36 werden ze gearresteerd door Stalins troepen en hun bezittingen werden in beslag genomen. Hun kinderen waren in staat om te vluchten, maar de ouders werden naar een kamp gebracht en  er werd nooit meer iets van ze vernomen. Als deze flessen niet zo’n verschrikkelijke geschiedenis hadden, zou de port nog beter smaken. ”

Net zoals cognac is armagnac een brandewijn, maar het verschil – afgezien van het feit dat het wordt geproduceerd in de Armagnac streek van Frankrijk – is dat het slechts één keer wordt gedistilleerd.

“Het is niet een goedkope cognac, zoals soms wordt gedacht”, zegt de verzamelaar. “De gemiddelde consument waardeert armagnac beneden cognac, maar dat is een vals geloof en zeker geen feit. Cognac is meer een exportproduct geworden in de afgelopen 75 jaar en is daarom beter bekend. Je kunt echter niet een goede fles armagnac verkrijgen voor minder dan 150 euro. Het moet ten minste 15 jaar oud zijn om die speciale smaak te krijgen. Dit is wat het zo duur maakt. Je zou kunnen zeggen dat armagnac last heeft van een imagoprobleem en dat is jammer, want het verdient veel meer respect dan het krijgt.”

 
Paradis
De verzamelaar wijst op een A. E. Dor uit 1805. “Mijn favoriete merk”, glundert hij. In de vaten in de kelders van de cognac huizen verandert de drank langzaam in cognac door verdamping. Het deel dat verdwijnt in het niets heet ‘de engelen aandeel ‘. “Ik was in A.E. Dor’s ‘Paradis’ in 1980,” herinnert hij. ‘Le Paradis’, of het paradijs, is wat de cognac huizen het deel van de kelders noemen waar ze hun oudste en meest zeldzame cognac opslaan. Hier rusten ze, gebotteld in grote wax-verzegelde glazen containers genaamd ‘Dame Jeanne’.

In het paradijs A.E. Dor is niets veranderd sinds de 19e eeuw. “Ze hadden daar beneden een rieten mand met een Dame Jeanne van 3,5 liter cognac. Op een gegeven moment vroeg één van ons de eigenaar waarom hij die niet bottelde. Dus hij deed dat. Ik kocht een fles, de andere werden door twee relaties gekocht, de eigenaar hield er één en de rest ging naar de Franse president. Er zijn nu slechts 3 flessen van Soleil d’Austerlitz 1805 over, waarvan er één van mij is. Dat is zo uniek – iets dat nooit meer terug komt!”

 
Vernieling
Ik vraag me af of je kunt proeven van welk jaar cognac is, net als wijn. “Nee, dat kan niet. Cognac is gemaakt van een mengsel van cognacs uit verschillende jaren “, legt hij uit. “De leeftijd van het jongste vloeistof in de mix – die ten minste 2 jaar oud – is bepalend voor de leeftijd van de cognac. Zodra cognac is gebotteld stopt het verouderingsproces, dus je koopt een bepaalde fles vanwege de nieuwsgierigheid of zeldzaamheid.

Wat je wel kunt proeven, is dat cognac van voor het einde van de 19e eeuw, toen de phylloxera epidemie het grootste deel van de wijngaarden in Frankrijk vernietigde, fundamenteel verschillend smaakt ten opzichte van degene die daarna kwam. “De phylloxera is een wortel luis dat de wortels van de wijnstokken aanvalt en uiteindelijk de plant doodt. Phylloxera lijkt per ongeluk te zijn ingevoerd vanuit Noord-Amerika. Om zich te ontdoen van de plaag werden alle wijnstokken volledig vernietigd, maar de cognac huizen konden dankzij hun enorme voorraden van reeds gedistilleerd cognac overleven.

De pre-phylloxera cognac heeft een unieke kwaliteit, niet te vinden in de moderne cognacs. De oorspronkelijke cognac wijngaarden zijn voornamelijk beplant met Folle Blanche. Na de phylloxera, herplantte de cognac telers de wijngaarden met geënt Ugni Blanche. Het unieke karakter en de diepte van de 50 tot 60 jaar oude Folle Blanche wijnstokken was voor altijd verloren. Vandaag de dag bestaat minder dan 5 procent van de totale cognac wijngaarden  uit Folle Blanche, de rest is allemaal Ugni Blanche.

 
De Comet Vintage
De Grote Komeet van 1811 was één van de grootste kometen in de geschiedenis en zichtbaar voor het blote oog voor ongeveer 260 dagen. Men dacht dat het verantwoordelijk was voor de lange, hete zomer en de droge herfst en de daaropvolgende overvloedige oogst dat jaar. Wijnmakers hebben altijd succesvolle jaargangen toegeschreven aan ideale weersomstandigheden zoals die van 1811 tot kometen, vandaar de naam ‘komeet jaargangen’. Het jaar op het etiket, of een foto van de komeet op de fles, werd synoniem voor uitstekende kwaliteit. Dat is de reden waarom aan het eind van de negentiende eeuw er veel 1811 cognacs van zeer fijne kwaliteit waren, maar niet echt van 1811 waren.

Producenten gebruikten het jaar alleen op de fles om aan te geven dat dit hun beste mix was, ongeacht het werkelijke jaartal. In de 20e eeuw werd in Amerika gewone brandewijn opnieuw gebotteld onder valse 1811 labels, maar deze zijn blijkbaar makkelijk te herkennen door de kenner. “Ik heb ongeveer 30 flessen van 1811″, zegt de verzamelaar, dus hoe kan hij dan zeggen dat ze van het echte werk zijn? ”

Je kunt concluderen dat een fles uit die periode moet zijn door de leeftijd van de fles, het glas, de kurk, het zegel, het huis en de oorsprong ervan”, legt hij uit. “Maar je kunt niet zien of een fles van 1811 of 1870. Je moet aannames maken, je expertise gebruiken. Ik weet waar ik iedere fles heb gekocht, maar Christie’s en Sotheby’s staan erom bekend dat ze zo nu en dan vervalsingen verkopen. Je kan dat niet weten, maar het is niet zo belangrijk. Ik wil niet zeggen dat het niet gebeurt, of dat ik geen enkele vervalsingen heb, maar … ”

 
Niets meer over
Ik herinner me wat hij eerder zei, hoe dat deze collectie zeker een koper zou aanspreken. Dus, verkoopt hij zijn collectie? “Ik heb de neiging om alles te houden. Mijn vader zei altijd dat je moest bewaren wat je mooi vond, want je zou nooit in staat zijn om het terug te krijgen. Maar ik kan het niet allemaal houden.

Ik word er niet jonger op, maar nu heb ik nog de energie om het te verkopen, dat kan ik waarschijnlijk niet meer doen in 5 tot 10 jaar. Ook mijn vrouw en ik hebben geen kinderen of potentiële erfgenamen die in staat zou zijn om zorg te dragen voor de collectie. “De redacteur kijkt naar al de rekken en vraagt zich af of hij niet de lege ruimtes erg zal vinden als het allemaal weg is. “Het zal niet morgen zijn verdwenen, er moet eerst nog veel gedaan worden. Het kan nog eens 10 tot 15 jaar duren voordat alles is verkocht. Laten we zeggen dat ik het moment van de verkoop overweeg.

Het ging van liefde naar passie en nu heb ik een punt bereikt waar er niets meer te verzamelen valt. Er zijn geen unieke objecten meer te kopen. Niemand zal in staat zijn om te verzamelen wat ik in een leven heb verzameld, het zou nog 2 tot 3 generaties duren. Maar inderdaad, ik ga mijn verzameling verkopen – hoewel ik dat gedurende de laatste 5 jaar heb gezegd. Het is gemakkelijk om het te splitsen in verschillende delen zonder dat het zijn exclusiviteit verliest, maar het voordeel van het hebben van duplicaten is natuurlijk de mogelijkheid om te ruilen voor anderen.”Al dit gepraat over oude dranken heeft mij verlangen naar een drankje als ik naar huis ga en ik vraag hem welke cognac hij kan aanbevelen. “Doe de moeite niet”, zegt hij. “Alle cognac onder de 200 of 300 euro is gewoon niet de moeite waard om te drinken.” Jammer, blijkbaar weet hij hoeveel ik bereid ben te besteden.

Zie Old Liquors voor het complete aanbod schitterende van tot wel 250 jaar oude Cognacs!

Naast naam en smaak, verandert ook de fles, de iconische groene fles verdwijnt voor een doorzichtige fles die lijkt op de Remy Martin Grand Cru VS.

De nieuwe cognac heeft een jaar gerijpt in vaten die gemaakt zijn van eikenhout uit Limoges. De vaten zijn twintig jaar oud en kleiner dan de vaten die normaal gezien gebruikt worden. Door het gebruik van deze vaten is de cognac iets fruitiger, met tonen van perzik en abrikoos.

In februari wordt de wisseling in Engeland ingeluid, waarna vervolgens de rest van Europa wisselt naar de VSOP Mature Cask Finish.

Op Cognac Fans, onze zustersite, vermeldden we dit bericht al eerder, echter waren er wat tegengestelde meningen over het feit of de “oude” zou verdwijnen, wachtend op duidelijkheid heb ik gewacht met publicatie op Cognac Review.

Deze speciale Cognac is vernoemd naar het jaar waarin Maison Gautier werd opgericht (1755) en wordt gemaakt als eerbetoon aan Louis Gautier, de oprichter.

Blends uit verschillende regio’s geven deze XO zijn prachtige karakter: de regio’s, zoals Fins Bois voor de body, Borderies voor zijn zachtheid, Petite en Grande Champagne voor de finesse en de afwerking.

De karaf vind ik persoonlijk erg stijlvol en mooi eruit zien, de dop doet echter iets plastic aan.

Het belangrijkste bij een Cognac is natuurlijk de smaak. De kelder-meester van Gautier is hiervoor bekroond met diverse prijzen voor deze Cognac:

• International Spirits Challenge (Bronze Medal) 2006
• International Wine & Spirits Competition (Bronze Medal) 2006
• Concours Saveurs Poitou-Charentes (Gold Medal) 2005

Deze Cognac heb ik geproefd op meerdere momenten, zoals bijvoorbeeld gepaard met een biefstuk. Op alle momenten scoorde deze Cognac zeer goed. De combinatie met rood vlees is geweldig. Deze Cognac is niet te zoet of te pittig voor een maaltijd als deze …

Deze Cognac is beschikbaar op het internet vanaf 59 euro, wat een nette prijs is voor een volwassen Cognac als deze.

De proefnotities van de Gautier XO Extra 1755 zijn:

De kleur: donker goud met een aantal hints van rood-koper.
De neus: rijke en fijne neus die de complexiteit van de kruiden combineert met de zachtheid van vanille. Tevens veel florale aroma’s.
De smaak: goed uitgebalanceerd in de mond tussen een krachtige smaak en finesse, met hout, vanille, een aantal kruiden en florale aroma’s!
De afdronk: lengte van ongeveer 20 minuten.
De leeftijd: onduidelijk, maar op basis van zijn proefprofiel op zijn minst een gemiddelde van 20 jaar.
De herkomst: Grande Champagne Cognac, Petite Champagne, Borderies en Fins Bois.
De prijs: ongeveer 59 euro
De prijs / kwaliteit verhouding: een 8,5 uit 10. Heerlijk smakende Cognac en prima prijsstelling.

Deze vragen inclusief die van het Cognac Forum, zijn gebundeld en vervolgens door Joseph Guy behandeld. In dit artikel kunt u ze allemaal lezen en er desgewenst op reageren!

Joseph Guy

• Hoe is de naam Joseph Guy ontstaan?

Joseph Guy besloot in 1820 op jonge leeftijd zijn eigen distilleerderij te starten. Het was hier waar hij over de jaren met veel liefde en geduld een cognac creëerde waaraan hij zijn eigen naam verbond. Een naam die we vandaag de dag nog steeds kennen.

• Klopt het dat Joseph Guy alleen Fins Bois en Bons Bois gebruikt en komt de cognac uit het zelfde oogstjaar?

Nee, naast Fins Bois en Bons Bois wordt er ook gebruikt gemaakt van de Petite Champagne. Daarnaast komen de blends niet altijd uit het zelfde oogstjaar.

• Joseph Guy wordt gemaakt bij Louis Royer, kun je iets vertellen hoe de verschillende soorten Joseph Guy geselecteerd worden? Verschillen de Joseph Guy cognacs veel van die van Louis Royer?

De Joseph Guy cognac blend bevat nog andere cognacs dan van Louis Royer, hierdoor is het een unieke blend en verschilt de Joseph Guy cognac zeker met die van Louis Royer.

• Veel merken hebben nog een soort boven de XO, Joseph Guy heeft dat niet, zal deze er ooit nog eens komen?

Wat er nog niet is kan altijd komen. Op dit moment zijn er nog geen plannen voor, maar wellicht over een aantal jaar zou dit zomaar eens kunnen.

• Een poosje terug (2009) merkte ik een groot verschil tussen de 2008 en 2009 Joseph Guy VS. Hoe kwam dit precies? Wordt een Cognac-smaak jaarlijks geselecteerd of wordt er geprobeerd een eenzelfde smaak aan te houden?

Zelf vinden wij dat er in de jaren geen groot verschil is opgetreden. We proberen namelijk de cognacsmaak stabiel te houden over de jaren heen. Wel houden we rekening met de opmerkingen van consumenten uit de markt! Mochten er zo veel opmerkingen zijn van de consument dan proberen we de blend voor het volgende jaar lichtelijk aan te passen. We proberen dus zoveel mogelijk de zelfde smaak te behouden. Verder zijn we voor de smaak ook afhankelijk van de oogst, cognac blijft een natuurproduct, dus mocht de cognac iets anders smaken dan speelt de oogst daar zeker ook een rol in.

Algemeen Cognac:

• Hoeveel smaakverschil zit er tussen verschillende bottelingsjaren van dezelfde cognac, bijvoorbeeld een Joseph Guy XO uit 1980 en een uit 2010?. Toelichting: het kan niet anders dan dat verschillende jaargangen uiteindelijk op raken; ook zullen de eikenhouten vaten die gebruikt worden nooit precies gelijk zijn; zo zijn er altijd kleine verschillen.

Er kan een behoorlijke smaakverschil zitten tussen de verschillende bottelingsjaren van de zelfde cognac. Dit heeft te maken met een aantal factoren. Daarnaast is er tussen 1980 en 2010 veel gebeurd zoals andere oogsten, andere manieren van blenden en andere personen die de blend samenstellen. Daarnaast wordt er tegenwoordig meer rekening gehouden met opmerkingen van de consumenten.  Dus om concreet te worden het is inderdaad niet anders dat er smaakverschillen ontstaan tussen een cognac uit 1980 en een cognac uit 2010.

• Hoeveel invloed heeft datgene wat je net gegeten of gedronken hebt (bijvoorbeeld een vismaaltijd, roodvleesmaaltijd, fruit, wijn of koffie) op de smaakervaring van cognac.

Dat heeft veel invloed. Echter kan je dat het beste zelf uitproberen en het zelf ervaren. Probeer eens cognac na het eten van chocolade of na het drinken van koffie. Een bijzondere smaakervaring is een goede oude cognac te combineren met brie geserveerd met pruimencompote. Zo ontdenk je zelf steeds andere smaakeigenschappen en wordt cognac een ontdekkingstocht!

• Ook de smaak van het publiek verandert in de loop der jaren. Speelt Joseph Guy hier op in? Ik heb soms de indruk dat veel cognacs wat zoeter worden, wat ik persoonlijk erg jammer vind.

We spelen inderdaad in op de smaakopmerkingen die we krijgen vanuit de markt. Echter is het suikergehalte van Joseph Guy al die jaren stabiel gebleven. Het kan inderdaad zo zijn dat  andere cognacmerken hun cognac wat zoeter maken

.

• Wat zijn de smaakbeschrijvingen of karakterbeschrijvingen van Fins Bois en Bons Bois in het algemeen?

Over het algemeen kan er gezegd worden over de Fins Bois dat het een robuuste/krachtige smaak en geur heeft. De Bons Bois is ook een krachtige cru maar met minder finesse dan de Fins Bois.

• Wat gebeurt er precies van het moment van mengen (marriage) tot aan het bottelen en waarom? Ik begrijp dat, dat soms nog wel een jaar kan duren. Hoe lang blijft de cognac nog op fust, in wat voor vaten, hoe groot? Wordt er daarna nog aan ‘gesleuteld’?

Vooral bij oude cognac kan er na de marriage nog veel smaakontwikkeling plaats vinden. In feite geeft de cognac dan pas zijn volle smaakpotentieel vrij. Oftewel de cognac opent zich. Bij oude cognac kan deze periode een ongeveer een jaar zijn, maar bij jongere cognac is een aantal weken genoeg.

Deze Napoleon onderscheid zich van de Courvoisier XO door net als de VSOP gebruik te maken van Fine Champagne Cognacs, wat inhoud dat minimaal 50% van de Cognac afkomstig uit de Grande Champagne regio moet komen, de rest dient uit de Petite Champagne regio te komen.

Het resultaat van Fine Champagne Cognac is een wat zwaardere en complexere Cognac wat veel liefhebbers aanspreekt.

De Napoleon heeft een vrij specifieke krachtige kruidige smaak van droog fruit, hout en honing. Aangezien de smaak zo krachtig is, past deze Cognac perfect bij het natafelen van een mooi diner.

Het design, het oog wil namelijk ook wat, is ietwat gedateerd als je het vergelijkt met een Cognac als de Courvoisier VSOP Exclusif, toch is dat juist in mijn ogen zijn unique selling point, dat oude etiket, de mat groenen fles, het lintje met de medaille…. Geweldig!

De proefnotities van de Courvoisier Napoleon – Fine Champagne zijn:

De kleur: goud-bruin.
De geur: kruidige smaak van hout, gedroogd fruit, sherry, vanille en honing.
De smaak: mooie volle gerijpte smaak, die desondanks niet scherp aandoet, met de smaak van specerijen, gedroogd fruit, hout, honing.
De nasmaak: gemiddeld lang en zeer plezierig.
De leeftijd: onduidelijk, echter minimaal 6 jaar. Lees hier meer over het verschil tussen een Napoleon en XO Cognac.
De herkomst: minimaal 50% Grande Champagne Cognac, de rest is Petite Champagne.
De prijs: zo’n 45 euro, niet heel makkelijk meer te krijgen tegenwoordig.
De prijs/kwaliteit verhouding: een 8.

Na even nagedacht te hebben, leek het me leuk om een Cognac te beschrijven van omstreeks de bouwdatum van ons nieuwe huis; de Grosperrin Fins Bois 1978.

Deze cognac is geproduceerd door een familie van wijnbouwers, die in 1978 ongeveer 4 ha wijngaarden bezat(de gemiddelde grootte van de wijngaarden voor cognac productie was in 1978 zo’n 3,89 ha). Deze wijngaarden lagen gelegen op een paar meter van de Petite Champagne gebied, in de stad Colombiers, die een nogal kalkhoudende ondergrond heeft.

Deze cognac  is vervolgens opgeslagen in de kelders van ORECO (organisatie die het opslaan en beheren van Cognac-vaten op zich neemt) en gerijpt tot omstreeks 2008. Deze Cognac is dus zo’n 30 jaar oud. Na al deze jaren heeft deze Cognac aardig zijn alcoholpercentage weten te behouden, er zou namelijk nog 53,9% in zitten, en dat proef je!

Ook de Cognac-wereld kent een geheim, het heet Jean Grosperrin. Samen met zijn zoon drijft deze vakman het piepkleine Cognac bedrijf ‘La Gabare’. Met een pientere (Nederlandse) financier achter zich is Grosperrin nu in staat om zeer kleine hoeveelheden uitzonderlijk zeldzame Cognac’s aan te kopen.

Deze zijn bijna altijd voorzien van een oogstjaar en dat is razend zeldzaam. De kwaliteit van het gebodene is ook uniek, uitsluitend originele, ongekleurde en niet aangezoete Cognacs worden gekocht. Deze worden onvermengd op fles gebracht onder toezicht van een notaris.

Naast dit zeldzame (en naar verhouding niet eens zo kostbare geweld) zijn er ook Cognacs voor courant gebruik. Deze zijn soms een fractie duurder dan de grote merken maar steken wat betreft pure kwaliteit met kop en schouders uit boven de concurrentie. Dit zijn schitterende Cognacs.

Naast deze Cognac uit 1978 is al eerder een Cognac van Jean Grosperrin uit 1944 beschreven.

De proefnotities van de Jean Grosperrin Fins Bois zijn:

De kleur: goudkleurig met groen-gele tinten.
De geur: zeer frisse speciale geur van gedroogde sinaasappelschillen, specerijen, vanille, eucalyptus, bijenwas en hinten van leer.
De smaak: de smaak is vergelijkbaar met de geur, tevens is het hogere alcoholpercentage iets te duidelijk te proeven, waardoor de mooie geuren op de achtergrond verdwijnen.
De nasmaak: de alcohol blijft lang in de mond hangen, doch is de nasmaak ietwat afwezig en vlak.
De leeftijd: zo’n 30 jaar gerijpt, goed voor de aanduiding XO.
De herkomst: 100% Fins Bois Cognac.
De prijs: 100 tot 150 euro.
De prijs/kwaliteit verhouding: een 6,5. Alhoewel deze Cognac met zorg was uitgezocht, viel mij deze toch iets tegen, zowel door de aanwezige alcohol-(smaak) als de vlakke smaak. Dit is vrijwel zeker volledig debet aan het feit dat Fins Bois al redelijk jong op zijn hoogtepunt is, na 30 jaar zijn de meeste Fins Bois Cognacs doorgeslagen waardoor ze vlak worden, zo helaas ook deze.

De Bouquet Cognac is Dirck III‘s “eigen-merk” en om die reden ook hier de goedkoopste keus, de fles heb ik gekocht voor €13,99 dus dat valt aardig mee in verhouding tot de VS-Cognacs van de bekendere merken.

De Bouquet 3-sterren Cognac zit in een normale fles met met een etiket dat ietswat goedkoop aandoet door het oude design op glossy-papier. Gewaardeerd wordt de keus voor een kurk, in plaats van een schroefdop die je ook wel eens ziet bij de goedkopere Cognacs.

Deze Cognac is voornamelijk te omschrijven als een Cognac die gemaskeerd is met karamel en zoetigheid, niet verkeerd als je hiervan houdt maar mijn keus is het niet.

Voor het koken is deze Cognac trouwens perfect, de gewaardeerde hout en zoet-tonen zijn namelijk aanwezig…

De proefnotities van de Bouquet Cognac – VS zijn:

De kleur: goud-gelig met een groene glans.
De geur: zeer zoetig, met karamel en krentjes. Tevens redelijk kruidig met vele Fins Bois hinten.
De smaak: eigenlijk net als de geur, zeer zoetig met een niet al te scherpe smaak.
De na-smaak: Ronduit kort, na een minuut ben je al vergeten dat je iets gedronken hebt.
De herkomst: 100% onduidelijk, gokje gaat richting Fins Bois…
De leeftijd: geen duidelijkheid hierover. De jongste moet voor een VS, in ieder geval 2 jaar zijn.
De prijs: €13,99 bij de Dirck III.
De prijs/kwaliteit verhouding: een 6+. Prima keus om te gebruiken in de keuken, om te drinken wordt ik er niet blij van. Betere keus zou zijn de Comte Joseph voor €9,59 uit Duitsland…

De Hennessy Cognac die voor deze cocktails gebruikt wordt is de Hennessy Fine de Cognac, de prijs van dit pakket (Fles Cognac en een Thee/Cognac Cocktail-boekje) is zo’n €45,- en vooralsnog alleen in Frankrijk te krijgen…

Wat vinden jullie trouwens van dit idee? Ben benieuwd! Ik ga in ieder geval snel eens wat Cognac met theesoorten mixen! :D